Als een nieuw lid de dojo binnen komt weet deze vaak niet echt waar hij/zij aan begint. Iedereen heeft wel eens een karate film gezien of van karate gehoord maar hoe gaat het er nu echt in een school aan toe? De gevechten in een film zijn het eindresultaat van een lange training en laat dus maar een paar procent zien van waar het werkelijk allemaal om gaat.

 


Centraal staat je persoonlijke ontwikkeling. De weg die de nieuwe leerling bewandeld zit vol met uitdagingen. Maar vooral onwetendheid over wat er gaat komen, hoe te leren, wat te vragen en wat je op ieder moment aan kan.

Maar nu heb je het besluit genomen en je gaat met Wado Ryu beginnen. Allereerst wordt je geconfronteerd met allerlei nieuwe bewegingen, Japanse namen en een heleboel duo oefeningen en al niet te spreken over de Kata's. Een ware stortvloed aan informatie en ook nog met een bepaalde mate van technische beheersing. En als je denkt "ik ben er" dan verwachten ze ook nog dat je iets weet van principes, concepten en achtergronden, dus leren geblazen.

Ik wil je even meenemen in de wereld van de beginner.  Je hebt je nieuwe pak ontvangen daar begint het al. Je eerste uitdaging – hoe trek je zo’n ding aan, hoe moet die band om? Voordat je het weet zitten de bandjes verkeerd en zitten die grote flappen van je jas andersom. Meteen komt de opmerking dat dit nu precies de manier is waarop mensen in Japan worden begraven. Dus andersom. Dan die band – oh ja een obi wordt dat genoemd. Voordat je het weet zit die band alle kanten op. Ook dat wordt weer recht gezet waarbij je al weet dat je de volgende keer weer je geest ziet dwalen.

Na een aantal maanden weet je inmiddels hoe dat allemaal moet.
Maar goed je eerste les is aan de gang en dan zie je dat je linker en rechter coördinatie toch niet geheel gelijk aan elkaar zijn. Zeker als het tempo omhoog gaat en ziet dat de anderen dat wel kunnen breekt er bijna paniek uit. “dit gaat me nooit lukken” denk je dan alleen maar. Zeker als je ziet dat de Sensei en zijn assistenten het allemaal “zo eenvoudig” voordoen.

Gedurende de eerste maanden ga je merken dat het ineens wel gaat lukken. De oefeningen gaan lopen en je weet ondertussen het verschil tussen links en rechts. Je begint wat vragen te stellen en je komt op een punt dat je je realiseert dat er een enorme wereld achter de oefeningen zit. Langzaamaan krijg je steeds meer informatie die je wederom voor uitdagingen stellen. Deze enorme wereld gaat steeds hogere eisen aan je stellen en je gaat je realiseren dat de verandering de enige constante is en dat het onderkennen en accepteren van dit feit een onderdeel van de training is. Iets is dus nooit af en dat is even wennen. Als je denkt dat je het kan dan volgt er weer een nieuw stukje informatie en kan je weer allerlei zaken gaan aanpassen.

Het “leuk” vinden van deze constante verandering is iets dat je moet leren omarmen wil je het lang volhouden. (Maar he, dat is het dagelijkse leven ook. Iedere dag krijg je infomratie die je doen ontwikkelen als mens, in je werk etc.) Het openstaan voor continu nieuwe informatie en dat verwerken is een taak op zich geworden en je begint te begrijpen dat die band alleen maar een eikpunt is om aan te tonen dat je het inderdaad ook allemaal kunt en weet. Als je dus een manier weet te vinden om de te investeren tijd in zoveel mogelijk trainingstijd om kan zetten maar ook zo optimaal mogelijk te krijgen dan heb je het meeste rendement. Natuurlijk zijn er afleidingen en dat hoort ook. Denk aan familie/verjaardagen, school, werk, andere hobby’s, verkering of getrouwd zijn en zo nog vele andere afleidingen. Zoals al eens eerder besproken is het vinden van ritme hierin heel belangrijk.

Binnen de school nemen we natuurlijk wel examens af maar belangrijker is dat je begrijpt wat je doet, waar je mee bezig bent. Het deelnemen aan examens alleen vanwege het willen behalen van een volgende band wordt dan ook sterk afgeraden. Je persoonlijke ontwikkeling heeft een veel bredere basis dan een nieuwe kleur band. Natuurlijk ligt er een relatie d.mv. de afspiegeling die het niveau van de band vertegenwoordigd maar onze school is niet alleen technisch bezig met de stijl maar ook met jou als persoon en je persoonlijke ontwikkeling. Het detail niveau van de technieken aangevuld met de achtergrond informatie moeten ervoor zorgen dat beiden – fysiek en mentaal – zich goed kunnen ontwikkelen.

Als slot wil ik je meegeven dat het “grote geheim” van onze school ligt in het feit dat we plezier willen hebben in waar we mee bezig zijn. Als je dat dreigt te verliezen dan verzoek ik je met klem om mij hier over aan te spreken. Wellicht kan ik dan iets voor je betekenen. Ik wil je succes wensen in het vinden van je weg. In het overwinnen van al de obstakels waar de school je voor zal plaatsen opdat je fysiek maar ook vooral als mens kunt groeien.

Arnold